უდაბნოს იქით…

0 225

გარინდებულ უდაბნოში მიეხეტები, ფეხისგულებს ქვიშის სიმხურვალე გიწვავს და მზერაში დაუსრულებელ, უდაბურ ტრამალებს ირეკლავ. გასცქერი შენი ცხოვრების უდაბნოს და გიძნელდება წარმოიდგინო მოჩუხჩუხე წყაროები, მწვანე ბალახი და ცის სილურჯე… თითქოს უდაბური რეალობა შინაგანში იჭრება და ყოველგვარ ცოცხალს კლავს.

მიდიხარ და ნელ-ნელა დროის შეგრძნებას კარგავ, თითქოს ერთი დიდი ქვიშის საათის ფსკერზე დგახარ და დროის მარცვლები თავზე გაცვივა უსასრულოდ… ეფლობი ამ აურწყავი დროის საფლობში და გავიწყდება, სად მიდიოდი… მიდიხარ, თითქმის გამომშრალი, დაწრეტილი ყოველგვარი სასიცოცხლო ძალისგან და ტომარასავით მიათრევ საკუთარ სხეულს…

მიდიხარ, რადგან იცი, გაჩერება სიკვდილის ტოლფასია. ქვიშისფერია ირგვლივ ყველაფერი და რაღაც წუთს ხვდები, რომ ეს ყველაფერი შენშია, შინაგანში ჩასახლებული, და უბრალოდ უნდა გამოიბერტყო, რომ სხვა ფერებიც აღიქვა… მიდიხარ და „ძველი კაცი“ ტალახიანი ხელებით გებღაუჭება მთელი ძალით, მუშტებს აბრახუნებს გულში გამომწყვდეული იმედის კარზე და აღსასრულმოახლოებული თავის გადარჩენას ცდილობს… გზადაგზა უდაბნოში მიმოფანტულ ძვლებს აწყდები და შიში გამხმარი თითებით გაფრინდება მაჯაზე, ცდილობს გაგაქვაოს ერთ ადგილზე, რომ ვერ გადარჩე…

შენ კი მიდიხარ, ხან შეუვალი, ხანაც დაცემული მიხოხავ, მაგრამ მიდიხარ. ჰორიზონტზე ოაზისს ხედავ და ყოველ ნაბიჯთან ერთად ახალ ძალას გრძნობ… იცი, რომ უდაბნოს იქით იმედია, სიცოცხლეა, გამარჯვებაა სიკვდილზე…

იარე, მეგობარო, არ გაჩერდე! არ დანებდე! არ შეშინდე! არ მოიდრიკო, რადგან სიცოცხლეა უდაბნოს იქით…

ფსალმუნები: თავი 90-ე

1. უზენაესის საფარქვეშ დამკვიდრებული ყოვლისშემძლის ჩრდილქვეშ ისვენებს.
2. ეტყვის უფალს: „ჩემი მფარველი და სიმაგრეა ჩემი ღმერთი, რომელსაც ვესავ.“
3. რადგან ის დაგიხსნის მონადირის ხაფანგიდან, მომსრავი ჭირისაგან;
4. თავის ფრთებს გადაგაფარებს და მის კალთებქვეშ შეაფარებ თავს. ფარი და ბურჯია მისი  ჭეშმარიტება.
5. ნუ შეგაშინებს საშინელება ღამისა, ისარი – დღისით გაფრენილი,
6. შავი ჭირი – ბნელში მოარული, სენი – შუადღისას მძარცველი.
7. დაეცემა შენ გვერდით ათასი და ათი ათასი შენ მარჯვნივ, შენ კი არ მოგეკარება.
8. ოღონდ შენი თვალებით შეხედე და დაინახავ მისაგებელს ბოროტეულთა.
9. რადგან, ღმერთო, შენ ხარ ჩემი თავშესაფარი, შენ საცხოვრისად აირჩიე უზენაესი,
10. არ შეგემთხვევა სიავე და წყლული ვერ მიეკარება შენს კარავს.
11. რადგან თავის ანგელოზებს უბრძანა შენზე, დაგიცვან ყველა შენს გზაზე,
12. ხელში აყვანილს გატარებენ, რომ ფეხი არ წამოჰკრა ქვაზე.
13. ლომსა და უნასს ფეხს დაადგამ, ლომის ბოკვერს და ურჩხულს გაქელავ.
14. რაკი შემიყვარა, – ამბობს უფალი, – გადავარჩენ მას, დავიფარავ მას, რადგან იცნო სახელი ჩემი;
15. მომიხმობს მე და ვუპასუხებ, მასთან ვიქნები გასაჭირში; გამოვიხსნი და ვასახელებ,
16. დღეთა ხანგრძლივობით გავაძღებ და შემწეობას მოვუვლენ ჩემსას.

Loading...