მე შევცოდე…

მე შევცოდე... ჭაობში ჩავდგი ფეხი და რატომღაც მეგონა, რომ ის არ ჩამითრევდა... ერთ დღეს კი უბრალოდ გავიღვიძე და აღმოვაჩინე: ყელამდე ლაფში ვარ, განძრევა არ შემიძლია, ფეხქვეშ მყარს ვერ ვგრძნობ და ჩემს დახრჩობამდე სულ ცოტა დარჩა... ვგრძნობდი, ამ ცოდვამ შემბორკა; ბნელ, პირქუშ დილეგში ჩამაგდო; დილეგში, რომლის კედლებიც სიბნელით, მარტოობით, უიმედობით იყო…
ვრცლად...

უფლის თანდასწრება ცვლის…

დღეს ეკლესიაში უცნაურ მდგომარეობაში მყოფი მივედი, თითქოს ჩემში ვიღაცამ ემოციების გამომრთველ ღილაკს დააჭირა თითი და ყოველი ემოცია, გრძნობა…